مدادرنگی

7

zarrafeh — Thu, 05 Nov 2009 14:29:18 GMT

۱.خدا هرچند وقت یه بار منو یه تکون اساسی می ده ... خیلی اساسی ... کاش این تکونا با مریضی خودم بود حداقل ...

۲.دوبار گفت دلم... بقیه حرفشو خورد. دفعه ی سوم که ورق زد عکسشو دید دیگه نتونست .گفت دلم ...خیلی تنگه. و وقتی می زد من منتظر بودم هر لحظه اشکاش سرازیر شه .

۳.پنجره های آتلیه رو باز می کنم می شینم رو میز و با اینکه دارم منجمد می شم و خیس می ارزه به اینکه حس می کنی تو آسمونی ... مث وقتی که تو خرد روزای بارونی پنجره ها رو باز می کردی ... با این تفاوت که اونجا تو دل آسمون بودی.

۴.نگاه کن چه پیر می شوند

رویاهایی که تورا نیافته جهان را ترک می کنند(شمس لنگرودی)

۵.گلچهره مپرس...آن نغمه سرا ...

اصلا هیچی نپرس ... جوابی نیست که بگیری . پس نپرس که سنگین تر نشه بار این سوالای بی جوابت .

۶. هروقت حس ناامیدی می خواد بیدار شه ، تو با یه کلمه همه چیو تو ذهن من درست می کنی . طوری که وقتی برمیگردم همه چی خیلی خوبه

۷.فهمیدم چقدر دوست دارم گل به کسی بدم یا گل کسی به من بده. کلا حس کادو و اینا رو دوست دارم.

اضافه شد:

من که هات چاکلت بعد از اون روز به معده ام نمی سازه چرا می خورم؟

به گوش دادن این آهنگای داغون رو آوردم امروز. از صبح درگیر گردگیری و تمیزکاریم!به این نتیجه رسیدم چقدر خرده ریز و آت آشغال دارم!ولی همشون رو هم دوست دارم . یه چیزایی پیدا کردم مال سن ۵ سالگی!!

اضافه شد بازم:

هم روزای خوب هست هم بد ولی چرا روزای خوب انقدر زودتر میگذرن؟وقتی درست می خوای استفاده کنی تموم شده ...

قافیه ی زندگی

zarrafeh — Sun, 01 Nov 2009 19:31:18 GMT

قصد نوشتنش نبود. خودش اومد. خوب و بدش رو ببخشید . شعر نیست . تعریف یه احساسه.

غمگین می شوم

وقتی

روی میز آخر

پاهایم را تاب می دهم

و به قاب مشکی عینک

می گویم

که چقدر

تمام حرفهایی که می گفتی

حس مشترکی دارد

و انگار توی دلم چیزی فرو می ریزد

حرفهایی که فقط به تو می شود گفت

اینجا

همینجا

روی سینه ام

سنگینی می کند...

روز به روز

ساعت به ساعت

سنگین تر و سنگین تر

و من

ذهنم

قلبم

زیر آوار این کلمات

خرد می شود

زیر آوار نگفتن ها

ماندن ها...

بی قافیه شده ام این روزها

انگار قافیه ی زندگی در دستان تو جا ماند

درست همانجایی که آخرین بار دست تکان دادی

یعنی ... خداحافظ

من رفتم.

پ.ن: امروز داشتم از دیوار سوراخ سوراخه تو دانشکده می رفتم بالا که اختلاف سطح دوتا سقف رو با خطکش(!!!) اندازه بگیرم ... ترسیدم قبل اینکه خودم سقوط کنم دیوار بریزه . دانشگاه داره می ره جزو آثار باستانی . هیچ کس هم به فکر نیست جون بچه های مردم در خطره!!

پ.ن2:یه همکلاسی خارجی داریم خیلی علاقه داره فارسی اش خوب شه . همش سر ادبیاتا میاد استاده یه غزل از حافظ خوند خیلی جدی برگشت پرسید استاد حافظ زنده است؟!

پ.ن۳:نبودنشون غمگینم می کنه ... دلم تنگ شد برای روزای ابری که من گردن درد می گرفتم بس که سرم رو بالا می گرفتم تا یه چیزی ببینم.

دریا

zarrafeh — Fri, 30 Oct 2009 15:26:18 GMT

در نگاهت همه مهربانی هاست :
قاصدی که زندگی را خبر می دهد
و در سکوتت همه صداها :
فریادی که بودن را تجربه می کند

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

هرکجااا سازی شنیدی

از دلی رازی شنیدی

شعرو آوازی شنیدی

چون شدی گرم شنیدن

بخت آه از دل کشیدن

یاد من کن....یاد من کن....

دارم "دریا دادور" گوش می دم ... صداش همونه که ایجاد میکنه حس عجیبی که مثل لب تیغ می مونه.

هنوزم می خوام بشینم بگم همشو . از سیر تاپیاز . از اول و نه تا آخر که می خوام آخری نباشه ...

پ.ن:سرما خوردگی بد و بدتر می شه ...به قول دختره بوی الرحمان گرفتم!حوصله ترسیم فنی ها رو ندارم . حوصله کریستال و حوصله ی برش و نما و مقطع و سلفژ و ترجمه ی زبان و خوردن و خریدن فریم عینک و هیچ گونه کوفت دیگه ای رو ندارم .

اضافه شد:مزخرف ترین جایی که رفتم:رستوران لوکس طلایی تو ولیعصر! خوراکه مجلس ختمه!

مد شده همه تو دانشگاه فریم عینکشون کاملا دایره است؟! نوع خال خالیش هم هست!

امروز صبونه تو جاده فشم با درختای نارنجی شده اش (حالا درسته زرد و سبز هم بود ولی من فقط نارنجیو چشمم می بینه!!) با اون سوز سرما که سرما خوردگیمو تشدید کرد و با اون برگای تبریزی و آهنگه چیزای جدیدی پیدا شد که دلم بخواد . چیزای جدید که نه . عین زنده شدن یه احساسات درونی.راستی چرا؟حتی سرزنش هم نمی کنم.

دیگه راستی راستی دلم می خواد نی نی زودتر بیاد!(من در شرف عمه شدن می باشم!)

اضافه شد بازم:کاش می فهمیدم چرا . کاش می تونستم چیزی که می دونم رو بهش عمل کنم . هنوزم نمی دونم چرا باورم کامل نمی شه . با این همه ... با دیدن و شنیدن و خوردن ...چرا کامل نمی شه ؟

منو نجات بده از این فکر دیوانه کننده ...از این حال وحشتناک ... از این سردرگمی ... از این ... می شنوی؟ هیچکس نمی دونه هنوز . هیچکس.

روزمره

zarrafeh — Wed, 28 Oct 2009 18:33:18 GMT

صبح ساعت ۵/۸ سر معارف من خمیازه . سارا خمیازه . ضحی چشماشم بسته بود چرت می زد رسما جلو استاده . س. با موبایل بازی می کرد. پ .طرح می زد و صدای این مدادش مانع خوابیدن من می شد! م. هم هی فین می کرد! فقط دوتا از پسرا و یکی از دخترا جو بحث فلسفی گرفته بودشون نمی ذاشتن استاد کلاسو تموم کنه که نزدیک بود من یه صحبت فیزیکی باهاشون راه بندازم !ساعت ۱۰ تا ۶ مشغولیت به ترسیم فنی باعث شده بود که من دونه دونه موهامو بکنم . اگه این ۴۷ نبود که واقعا نمی رسیدیم کارامونو بکنیم . بهترین قسمت امروز نسکافه ی زیر بارونش بود تو محوطه ی دانشکده و وقتی که کار می کردیم و پنجره ها باز بود.دانشگاه بارونی رو دوست دارم . حسش شبیه حس خرد بارونیه . با اینکه من امروز اعصاب نداشتم . هنوزم به قبل برنگشتم . فکر نمی کنم برگردم . به حسی که قبلا بود . که همش از بین رفت . درست ۷ ماهه !از روزی که من سرتاپا نارنجی پوشیده بودم . از روزی که کشک بادمجون بود . از کافه گلاسه ای که خورده نشد . این آهنگه می پیچه : اگه بارون بگیره تو می رسی ... از پس گریه های دلواپسی ...منو می دزدی از این شب سیاه ... منو می بری به مهمونی ماه ... نفسم با عطر تو تازه می شه ... اسم من ازتو پرآوازه می شه ...

۶تایی تو مترو تا خونه بلند بلند داشتیم بچه هامونو نقد می کردیم وقتی که تموم شد متوجه شدیم که تمام مسیر یکی از بچه های آتلیه مون به فاصله ی نیم متر باهامون همسفر بوده!!!!

دیدی می گن دست به طلا بزنه خاکستر می شه؟ اون منم!

از دیشب که باز شروع شد و دیشب که نه . خیلی وقته . کم کم داره شروعشو یادم می ره . انگار همیشه بوده . فقط اوج می گیره . و من هنوزم فکر میکنم یه روز تموم می شه . خیلی عادی . و بدیش اینه که می دونی تموم نمی شه .

من هنوزم پافشاری می کنم رو تئوریام . و از این بابت خوشحالم که مثل بعضی ها ندونسته حرف بیخود نمی زنم!حداقل یه شاید یه اما و اگری قبل حرفی که ازش مطمئن نیستم میارم. نه اینکه به حالت عاقل اندر سفیه بگم این است و جز این نیست . من فرشته ام و بقیه همه جهنمی!

بعضی وقتا یه چیزایی که سیر طبیعیشو طی می کنه خوبه آرامش می ده . بعضی وقتا هم حالت از کند بودنش بهم می خوره . ولی می بینی همون کند رفتن بهتره .

در شرف دیدن دوستی هستم که از وقتی چشمامونو باز کردیم با هم همبازی بودیم و ۱۰ ساله ندیدمش!هیجان دارم!

پ.ن: خیلی پراکنده بودم! بازم چیزیو که می خواستم بگم نتونستم!اه!

پ.ن۲: نبینمت و نشنومت فقط! حداقل فعلا!

اضافه شد:سرما خوردم اساسی . بدترین قسمتش این بیحالیشه که همش خوابیدم و بی حوصله ام . از منگی سرما خوردگی بدم میاد ترجیح می دم همش بخوابم . کارامو کی می خواد انجام بده نمی دونم !!

جریان 5 آمپر

zarrafeh — Mon, 26 Oct 2009 18:21:18 GMT

باز اون حس اونشب تو میدون تجریش بهم دست داد . همونی که یک لحظه از همه چی حالت بهم می خوره . از همه آدما . همه اشیا. همه فکرا . همه چی . هر چیزی که وجود داره . می خوای یک لحظه هیچ کدوم جریان نداشته باشن . همون ۵ آمپر هم نباشه!همه چی ثابت شه . یا از تو دور شه . گاهی هم اون وسطا که همه می رن فقط یک نفر بمونه . همونی که دستاش قفس نیست . حس کوتاهیه . ولی اثر طولانی داره. گاهی می دونی از کجا میاد . گاهی نمی دونی. وقتی نمی دونی اوضاع بدتره .

از صبح فکر کردم به تفاوت آدما . به اینکه چقدر زیاده . چقدر عجیبه . یه وقتایی نمی دونی تو کدوم یکی از این هزاران نوع آدمی . یه کم اذیت کننده است . وقتی تکلیفت معلوم نباشه . و معلوم شدنش هم سخته . درست وقتی تصمیم می گیری با یه اتفاق کوچیک شک می کنی . که تصمیمت درسته یا نه . که تو همونی هستی که می خوای باشی یا همونی هستی که بایدباشی . وقتی نمی دونی اونی که می خوای خوبه یا اونی که باید ، کار از همیشه سخت تر می شه . بهترین حالتش اینه که خودت باشی . نه مث اون با نقاب . با نقابی که مال خودش نیست . از یه طرفم وقتی قلبتو صاف صاف نشون می دی . سو استفاده می کنن . گاهی خوب بودن خوب نیست . همین فکرا هم آخرش بعضی وقتا می رسونتت به همون حسی که حالت بد می شه . از هر چیزی که جریان داره . و حسی که دانیال داشت بهم دست می ده . می خوام پنجره ی رو به اتوبانو باز کنم هوار بزنم حرفاشو بعدم بیفتم رو همون کاناپه و سبک! یه وقتایی انقدر فکر می کنم به همه چیزی که جریان داره و نداره که حس می کنم دارم شبیه اون پسره می شم که انقدر فکر می کرد که به مغزش یه چیزایی وصل می کردن که فراموش کنه.

پا گذاشتم جای پای 3 -4 سال پیش تو . و دقیقا می فهمم همه چیزایی رو که می گفتی و نمی فهمیدم . حالا کاش می شد بگم چیزایی رو که من می فهمم و تو هم !

یه آدمایی که فکر نمی کنی همونایی می شن که فکرشم نمی کنی! و موقیت مناسبی پیش میاد که فکت سقوط آزاد کنه ! این وقتا حق می دم به اون آدمای گوشه گیری که هیچ ارتباطی با دنیای بیرونشون برقرار نمی کنن . هیچی بروز نمی دن . یا شایدم آدمای مارموز!شایدم موزمار!

راست می گفت که دقیقا حالشو ندارم دیگه . بذار رد شه . بره .

اینکه کی جو گیر محسوب می شه کی غیر جو گیر نسبیه . باید ببینی اون که داره تعیین می کنه تو چه سطحیه چون معمولا نسبت به خودش می سنجن !

دلم عجیب تنگه.... من می ترسم . از تصویری که نمی خوام با اولین جرقه بیاد تو ذهنم !

----------------------------------------------- = پاک شد!

یه وقتایی برای یه سری آدم ... باید از کاری که دوست داری بگذری اگه یه کم هم بخوای به آینده فکر کنی . یه زمانی تصمیم گرفتم تو لحظه زندگی کنم . به آینده زیاد فکر نکنم . ولی وقتی بعضی آدما هستن که برات آینده می سازن و به بقیه هم آینده ات رو خبر می دن بهتره خودت هم یه کم فکر کنی به آینده ات! در حد چیزای خیلی کوچیک گفتم اینارو .

پ.ن:دلم برای مدرسه تنگ شد و برای آقای ف. و برای یار دبستانی خوندن . و برای چهارشنبه ها از در شیشه ای . و برای نهارخوری . و برای خود خود خود مدرسه .

پ.ن:چشمام می سوزه . از علائم آنفولانزا نیست؟!!؟ به قول مرضیه :تومور دارم!

بهاری را که از دست تو خواهد رفت

zarrafeh — Fri, 23 Oct 2009 18:19:18 GMT

تصور کن بهاری را که از دست تو خواهد رفت

خم گیسوی یاری را که از دست تو خواهد رفت

شبی در پیچ زلف موج در موجت تماشا کن

نسیم بی قراری را که از دست تو خواهد رفت

مزن تیر خطا!آرام بنشین و مگیر از خود

تماشای شکاری را که از دست تو خواهد رفت

همیشه رود با خود میوه ی غلتان نخواهد داشت

به دست آور اناری را که از دست تو خواهد رفت

به مرگی آسمانی فکر کن! محکم قدم بردار

به حلق آویز ، داری را که از دست تو خواهد رفت

(فاضل نظری)

دلم میخواد برات تعریف کنم . از زندگی . گوشت با منه؟ هی با توام. نه اصلا گوش نکن . تو بگو من گوش می کنم .

شمعه رو بالاخره روشن کردم .فقط شعله اش خیلی کمه . انگار دوس نداره بسوزه .

پ.ن:یه چیزی نوشتم . شعر که نه . شبه شعر . ولی نه اونقدر که بذارمش.

اضافه شد:این چیزا هیچ فایده ای نداره ! نه تاثیری داره نه قراره چیزی تغییر کنه . به اندازه کافی جاشو الان محکم کرده که دیگه تغییر نکنه.

اضافه شد:بعضی آدما انقدر خودشونو تحویل می گیرن که فکر کردن برای رسیدن به چیزی که می خوان بقیه باید براشون شرایطو مهیا کنن! نوعی طلبکاری خاص!یه جورایی منتظرن یکی نازل شه از آسمون بذارتشون صاف تو شرایط ایده آل!جل الخالق!

اضافه شد:گذشت کردم از این یکی اضافه شد!

پ.ن: همکلاسی عزیز جناب آرتروز مواظب باشید چشمانتان از حدقه بیرون نیفتد!این کار درستی نیست ۲۵ دقیقه ی تمام به کسی زل بزنید!

آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست؟

zarrafeh — Fri, 23 Oct 2009 07:35:18 GMT

دوساعت تمام تمرین رانندگی کردم جاتون خالی اهل محل رو به سکته های ناقص و کامل اعم از مغزی و قلبی و غیره دچار کردم! دست آخرم یه زانتیا می خواست جلوم پارک دوبل کنه منم فکر کردم نباید وایسم گازشو گرفتم صاف وسط باغچه ی کنار خیابون!!!!!!!

6تاپرسپکتیو کروکی باید بزنم هیچ کدومشو حتی به سوژه اش هم فکر نکردم! اصلا حس این آخر هفته یه جور عجیبیه . انقدر عجیب که دیشب 5/9 خوابیدم . فیلم سوپر استار رو دیدم خیلی چرت بود . قسمت خوبش نسکافه ای بود که خوردم!

هزار تا حرفه . اینجا . ولی نمیاد که بنویسمش .

رفتم کنسرت آوای مهربانی . یه بیتش تو ذهنم می پیچه به خاطر تصویرش:

آنکه بی باده کند جان مرا مست کجاست آنکه بیرون کند از جان و تنم دست کجاست

دیگه این دفعه آرزو نکردم . انگار دیگه ارزوم نیست . دیگه برام فرقی نداره .چرا فرق داره . ولی نه مث قبل .دیگه آرزوم نیست . این دوتا خیلی فرق داره .

چند روزه درگیر اینم که ما آدما چرا انقدر تو قید و بند خودمونو می پیچیم و خفه می کنیم؟ قید و بند رسومات عام. اونایی که خوبه باهاش مشکلی ندارم . ولی بعضیاش دیگه خیلی آدمو از خودش دور می کنه . همه چی تغییر می کنه هر ثانیه پیچیده تر می شه . آدما زیادتر می شن . کارا بیشتر می شه . فکرا بیشتر . و اگه بخوای مث 20 سال پیش تو همون قید و بندا بمونی می بینی. اصلا وقت نمی کنی به خودت به عقایدت به کارات به هدفات به کسایی که دوسشون داری فکر کنی یا برسی . کاش با رشد زندگیا رسومات هم رشد می کرد .کسی می گفت : تو زندگی هیچ بایدی نیست. نمی دونم مطلقا درسته یا نه .

دیروز از عکس کنار تختم شروع شد. همه چی . همه ی فکر کردن به چند هفته ی گذشته . به همه ی حرفایی که نگفتم . همه ی کارایی که نکردم . به همه ی دوسال . به همه ی 18 سال . به همه ی 6 سال . به همه ی دوره های چند ساله . 4 سال اولش. یه روز می نویسم همه شو . همه ی سیالش رو می نویسم .

از کنایه و کنایی حرف زدن و تیکه انداختن با قصد و منظور و آدمایی که اینجورین متنفرم . چیزی که زیاد می بینیم . زیاد می شنویم. همیشه فک می کردم اونایی که هی به نیش و کنایه حرف می زنن بدون استثنا جزو خاله زنک ها محسوب می شن . هنوزم همین فکرو می کنم . با این تفاوت که یه پسر دیدم که اینجوریه ! یعنی می شه خاله زنک ها و خاله مردک ها!!!!

اینکه همیشه رو خط ششم حامل حرکت کنی خسته کننده است . یعنی زندگی بی تنوع . زندگی ایده آل با تعادل کسل کننده که کلا وجود نداره!

چرا دارم تورو می بینم؟ ....

پ.ن:شماها هم برای همکلاسیای دانشگاتون اسم مستعار می ذارین؟!

پ.ن2:شاید حس عجیب این هفته ناشی از نشستن به مدت دوساعت بر آسفالت محوطه ی مرکزی به دستور استاد به منظور پرسپکتیو زدن ساختمون دانشکده و در نتیجه نیمرو شدن مغزمان در اثر تابش بسیار مستقیم اشعه های خورشید باشه!

پ.ن۳:من نمی دونستم کمپانی نایک دمپایی پلاستیکی حموم هم تولید می کنه!از این سوراخ سوراخا! اونم در شونصد رنگ و سایز متنوع!

پ..ن۴:این پستم رو دوست ندارم . خودم می دونم چرا. به خاطر چیزی که 2 سال پیش از خدا خواستم و صاف بهم داد! شما زیاد این پستو جدی نگیرید .

اضافه شد در ساعت ۱۸:۳۰ : موبایلمان را چشم زدیم! دیگه نه اس ام اس می فرسته نه می گیره!

اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم

zarrafeh — Mon, 19 Oct 2009 06:57:18 GMT

صبح ها حس خاصی داره . حس یه روزایی که قبلا بوده و هر چی فکر می کنم نمی دونم چه اتفاقی تو اون روزا میفتاده که شبیه این روزاست

دو شبه همش تا صبح کابوس می بینم . صبح که بیدار می شم انقدر حقیقیه که نمی تونم باور کنم خواب دیدم و کاش حتی یه ذره هم احتمال نمی دادم بعضی خواب هایی که می بینیم به حقیقت ربط داره . همه سیستم روحی ام رو بهم می ریزه .

دیروز با اضافه های شیرینی تولد مهسا کام کل پله و چمن نشین های دانشکده رو شیرین کردیم به زور!( آقا جون مادرت بخور تموم شه ما با این جعبه شیرینی تو مترو نمی تونیم بریم! ) من نمی دونم واقعا قیافه ی ما تابلو نیست ورودی ایم؟ یکیشون پرسید دفاع کردی؟!!!!!

هزار جهد کردم که سر عشق بپوشم... (سر عشق . شجریان مشکاتیان. ماهور) تصویر این بیت: من در مسیر برگشت از شهر کتاب با اتفاقات شیرین اون روز!

اضافه شد:

بازم... امروز... باور نکردن... پتک... حقیقت ...خواب دیشب...

ت ه و ع

zarrafeh — Sat, 17 Oct 2009 16:43:55 GMT

حالت تهوع دارم از این همه اتفاق.

این بمب اول بود.

همین الان رسیدم خونه و سرم پر از اتفاقه . پر از فکره . پر از صداست. از گوشی ام تا کارای فردا و تحویل سه شنبه . از زلزله ی امروز تا گرفتن رگ سیاتیک پام!

تمام صورت و دست و مانتو و شال و کیف و جامدادی و بغل دستی و چش و چارمون به ذغال(زغال) آمیخته شد!

انگار ذهنم شده مث ذهن دانیال . یکدفعه آتیش می گیره و می خواد آتشفشان کنه . تو هم که فندک به دست منتظر آتش!

پ.ن: کتاب جدید که دارم می خونم شعره. گریه های امپراطور فاضل نظری . و چقدر ذوقیدم که شعر اولش همونی بود که تو یه عمر انداختی تو دهن منو نمی دونستم از کیه!

اشارت

zarrafeh — Wed, 14 Oct 2009 15:00:18 GMT

صبح چشمام جایی باز شد که باعث شد همه ی خستگی انقلاب گردی دیشبم بپره .

مث یه تخم مرغ شانسی که نمی دونی توش چیه . تا زمان باز شدنش برسه . کاش یکی برام تحم مرغ شانسی می خرید . دلم خوست...

تو مترو که می رم کاوه رو روشن می کنم و گوشم رو رو صدای همه زنا و فروشنده ها که دارن می گن: خانوما مداد چشم دارم . اصل فرانسه است و ... می بندم و فکر می کنم رو هرم مربع القاعده ای که رو دوتا یال و یه وجهش سه تا نقطه است و .... سعی می کنم مسئله رو حل کنم .

یه شب بارونی تو ایوون کافی شاپ خانه هنرمندان می تونه زمان خوبی برای فکر کردن باشه درست وقتی داری گلبرگای یکی از گلهای یکی از گلدونای شمعدونی لب ایوونو می شمری!

لا به لای گذر لحظه ها حقیقت همه کارای احمقانه اش میاد جلو چشمم . یه کم از خودم حرصم می گیره که چرا فقط تو دلم برای بچگیش دلسوزی کردم و به فکرای احمقانه اش خندیدم . بزرگ می شه . الانم می بینم داره عاقل تر می شه انگار دعاهام داره مستجاب می شه . ولی این آخرین کارش دیگه باعث شد یه کم تکونش بدم . شاید سر عقل بیاد .

من دفن خواهم شد

زیر آوار این کلمات

من دفن خواهم شد

با پیش رفت این شعر

روح من از حرارت این کلمات

از دوزخ علامت های مکرر سوال

از نشانه های بهت و خیرگی

که مدام ته هر عبارت تکرار می شوند

و از سنگینی واژه ی درماندگی

خرد خواهد شد

د ر م ا ن د ه

خواهد شد .

وقتی دانیال از پنجره رو به بیرون فریاد می زنه من تو دلم حرفاشو تایید می کنم و تورو بین جماعت مخاطبش جا می دم . همونایی که بهشون می گه اگه هفتصد سال به جای هفتاد سال زندگی می کردن دیگه چی می شد!

از آدم جاه طلب و خودخواه متنفرم. و از این بچه هایی که پاهاشونو می کوبن به زمین تا چیزی که می خوان ندن بهشون یک بند جیغ بنفش می کشن هم! حالا فک کن یه نفر این سه تا ویژگی رو با هم داشته باشه!

دلم نمیاد به هیچ وجه ساز استاد رو پس بدم . با اینکه اجرا تموم شده و منم باهاش امروز یه دل سیر بیداد زدم. بازم دلم نمیاد . حس طراوت ماهور رو دوست دارم . و بی صبرانه منتظر رسیدن سه چهار هفته بعدم که این کتاب بالاخره تموم شه .

آدما خدا رو قبول دارن . وجودشو . منم قبول دارم . ولی می گن نباید به این راحتیا پذیرفته شده درنظر گرفت قضیه رو . اون از نویسندهه اینم از معلم معارف . خودمم موندم بین همه ی اثباتا و اتفاقای ذهنم . هنوزم شک نکردم . شک هم نمی کنم . ولی برام عجیب شده .

...بوده و هست. از نیستی به هستی درنیامده.با هرچیز هست.بی آنکه همنشین آن باشدو چیزی نیست که از او تهی باشد.

هرکه اورا نشناسد به او اشاره کند و هرکه به او اشارت کند محدودش انگاشته . آن که گوید در کجاست؟ اورا در چیزی نهاده و آن که گوید بر چیست؟ دیگر جاها را از او تهی دانسته .

شمس لنگرودی شاعریه که تازه کشفش کردم ! باغبان جهنم و 53 ترانه ی عاشقانه دوتا کتابشه که همزمان دارم می خونم

اضافه شد:

امروز قبل اینکه برم ، رفتم تو اتاق اونوریه دکمه ی ضبط رو که زد تا وقتی که تموم شه من سرجام میخکوب بودم . و تمام خاطرات اون زمستون تو ذهنم چرخید و چرخید و چرخید و من انقدر محکم لبمو گاز گرفتم که اشکام نیاد پایین . خودشم فک کنم همین جوری بود. هرچند نگاهش نکردم تا آخر .

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

تو شهر کتاب که بودم هم انگار داستان ادامه داشت . هنوز هم ادامه داره .

اضافه تر شد:

چیست این سقف بلند ساده ی بسیار نقش کین همه درد نهان هست و مجال آه نیست