ساعت . نمی دونم . یادم  نیست . الان دیدما ولی فکرم رو هیچی نیست .

هوا هنوز روشن.

من . اینجا .

حالم . خوب ؟ بد ؟ قاطی !!!!

فردا امتحان زبان فارسی دارم . یه دور خوندم ولی حسش نیست نگارشا رو بخونم . حسم عجیب شده .

دلم یم خواد بخوابم . نه از این خوابایی که هرشب می رم . یه خواب آروم بدون کابوس .

فکرم پر از فکرای بیخود و نگران کننده است . پر از هیچی . ولی انقدر این هیچی زیاده که احساس می کنم الان سرم منفجر می شه .

می خوام برم تمرین کنم ولی می ترسم . می ترسم شروع کنم . می ترسم که رو پله ی اول باشم . می دونم حتی اگه باشم خیلی زود میام بالا ولی از شروع می ترسم . ازاینکه ز جعبه بیارمش بیرون . منی که از شروع هیچی ٬ هیچ وقت نمی ترسیدم . می تونم درست شم . فردا همه چیز خوبه ولی برای این کار خیلی دیره . امروز هم حسش نیست . حسش باشه وقتش نیست . وقتش باشه نیروش نیست . احساس می کنم ضعیف شدم . شاید اگه یه سیال ذهن بنویسم همه چی درست شه ولی نه به جاش اینو می نویسم و می رم .

من پرسه زدم در آن کوچه ها .

بارانی عجیب می آمد .

آبیه آبی ....

همه چیز حتی زمین .

حتی من .

خیس نشدم ٬

آبی شدم .

آخر چشمانت آبی بود همرنگ کوچه هایش .

الان نوشتم .اصلا از کجا اومد . از کجای این ذهنم؟. بده می دونم . به بزرگی خودتون ببخشید خوب نیستم .

پ.ن : شایدم خوب شد  ؟ نمی دونم بعدا در موردش فکر می کنم .