تمام راه مدرسه تا خونه رو برای یه پنجشنبه ی قشنگ برنامه ریزی کردم و دم در خونه با کلی انرژی از سرویس پریدم پایین . ولی ... بدترین چیزی که می تونستم رو دیدم . بابام زیر بغل مامانم رو گرفته بود و داشت می بردش تو خونه . نا خودآگاه گریم گرفت . رفتم کمک . مامانم پا نمی گرفت . اصلا فکر نمی کردم دوباره اون اتفاقا برگرده . فردا سال بابابزرگمه .دقیقا میشه ۳ سال . سه سال از همه ی اون ماجراهای تلخ گذشته . من هیچ دلم نمی خواد دوباره تکرار شه . هنوزم وقتی فکر می کنم نمی دونم من اون موقع چرا نمردم ؟ چه جوری تحمل می کردم؟

آوردمش تو خونه . تمام صحنه ها داشت تو ذهنم مرور می شد . وقتی از ICU اوردنش تو بخش  . وقتی از بیمارستان اومد خونه . وقتی چشمش رو عمل کردن و تمام شب من اشک می ریختم و از چشای اون خون میومد . وقتی رسیدیم به محل تصادف و داداشم داد زد و گفت اینا مردن و به ما دروغ گفتن . وقتی برای اولین بار بعد از تصادف تو اون بیمارستان مزخرف دیدمش و بیهوش شدم  . وقتی فهمید بابابزرگم رفته . وقتی برای اولین بردیمش بهشت زهرا . وقتی ... همه ی خاطره های بد و بدتر تو این ۳ سال . همه از ذهنم می گذشت و من هیچ کاری به جز اینکه گریه کنم نداشتم . همش راه رفتم و فحش دادم به هیچی .

دیگه تحمل این اتفاقا رو ندارم . احساس می کنم یه بار دیگه این جوری بشه من مردم . فقط دعا کنین زودتر خوب شه .