هنوزم مرددم بنویسم یا نه . ولی وقتی آدم کسی رو نداره که باهاش حرف بزنه بهترین راه نوشتنه.

دیروز برای اولین بار احساس تنهایی کردم . اونم من که همیشه تنهاییم رو دوست داشتم .خودم برای بدست آوردنش تلاش کردم . نه اینکه خودم بخوام . موقعیتش بود . من توش بودم . خودم پرورشش دادم ا بتونم ازش لذت ببرم . ولی دیروز... چرا آدم هروقت به کسی نیاز داره تا باهاش حرف بزنه کسی نیست ؟ هیچ کسی رو پیدا نکردم . هیچ کس . اونم من که یه عالمه آدم ادعای دوستی دارن . خدایی هم دوستای خوبی هستن ولی نمی دونم چرا هرکی رو که می خواستم انتخاب کنم به نظرم مسخره اومد که برگردم بهشون بگم به نظرت چرا من برای اولین بار تو عمرم احساس تنهایی کردم ؟ نمی دونم چرا .

یه هفته انتظار کشیدم پنجشنبه شه . من عاشق پنجشنبه هام . ولی پنجشنبه رسید و من تا ساعت ۹/۳۰ شب تنها بودم . به خاطر این نبود که احساس تنهایی کردم . من همیشه تا این ساعت تنهام  . این حس از چهارشنبه مونده بود . و این پنجشنبه مزخرف ترین پنجشنبه بود . هرکاری کردم تا این حس رو از خودم دور کنم نشد که نشد . و هرچقدر هم فکر کردم که چرا یه دفعه احساس تنهایی کردم و حالا باید با کی حرف بزنم ٬ به نتیجه نرسیدم .

شما چی فکر می کنین ؟ اگه می دونین چرا بهم بگین من انقدر فکر نکنم به خدا دیگه فکرم خسته شده .

پ.ن : آدم وقتی احساس تنهایی می کنه همه چیز سخت می گذره .ولی هنوز هم دل خوش میرود به تلخی روزگار ولی این خوش رفتن خیلی خیلی در معرض خطره .می ترسم این حس ادامه پیدا کنه و این خوش رفتن نابود بشه . دارم سعی می کنم نابودش کنم این حس رو .