امروز امتحان ریاضی داشتیم . (خدایی سخت بود) ولی با این حال خوشحالم ٬ یه چیزی فهمیدم اونم نه الان خیلی وقته ٬ اینکه چقدر مدرسم و کلاسم رو دوست دارم و اینا بر می گرده به دوستام و بعضی از معلمام . احساس می کنم بیشتر لحظاتی که با همه ی نگرانی هایی که دارم از ته دل می خندم و واقعا احساس شادی می کنم ٬ تو مدرسه و با دوستامه . ما به همه چیز می خندیم ٬ و من نمی دونم چرا اکثر معلما اینو درک نمی کنن که بابا الکی هم می شه خندید (البته شاید این کار فقط از دیوونه هایی مثل ما بر بیاد!!) و نکته اینجاس ما واقعا برای خندیدن تلاش می کنیم ٬ روز هایی شده بچه ها فقط برای اینکه خنده از بین نره دست به هر کاری زدن ٬ فکر می کنم خندیدن واقعا جزء بود ما شده !!!! تنها چیزی که همه ی بچه ها از دینی یاد گرفتن این بوده ٬ دلیلشم این بوده که این معلم ما تو هر درسی از این کلمه ی " بود" استفاده می کنه و تو امتحان کافیه بنویسی "فلان جیز باید جزء بود انسان شود تا اورا در راه سعادت یاری کند. " کل نمره رو  می گیری . ولی ما تنها استفاده ای که از این کلمه می کنیم برای رسیدن به خنده است نه چیز دیگه ای.

خب خیلی حرف زدم و از تمام اینا فقط می خواستم بگو : بخند تا دنیا بهت بخنده. (حالا بدبخت  تو می خوای نخندی نخند ٬به من چه  !!!!!)

میرم برای امتحان ریاضی ۵ شنبه یه چیزایی بخونم تا به جای خنده٬گریه جزء بودم نشه!!!!

میام بازم ....

نظر بدید اگه یه وقت خدایی نکرده چیزی ازتون کم نمیشه!!