انگار خدا منتظر بود تا من دلم بارون بخواد ....

بارانی ام را در می آورم و کفش هایم را نیز . پا برهنه بر آجر فرش های سرد و خیس از باران کف حیاط ، قدم می گذارم و بدنم را زیر این سقف بارش وار می کشم .

سرما در تنم ریشه می دواند و من فکر می کنم این احاطه شدن چقدر زیباست . فقط می خواهم از لحظه لذت ببرم .هدفم هیچ به جز این نیست .زمان مرا محدود نمی کند .

توان ایستادنم نیست ، این جویبارک ها بر زمین می نشانندم و من مطیع فرمانشان ، پشتم را بر زمین می گذارم و چشمانم بسته می شود . این قطره ها به پلک هایم  اجازه ی باز شدن نمی دهند. بازوهایم را می گشایم و تمامشان را با هم در آغوش می کشم .دیگر خیس شدن معنی سرما خوردن نمی دهد . خیس شدن یعنی بارانی شدن . یعنی یکی شدن روح و جسمت با طراوت این قطره ها . یعنی عاشق این لحظه ها شدن . چه پر لذت . این لحظه همه چیز دارد و یک چیز ندارد و آن هم دغدغه است . دغدغه که با خود نگرانی و ناراحتی به همراه دارد .

شنیده ام ، دعا زیر باران بر آورده می شود .  پس دعا می کنم : خدایا اگر آنقدر سرت شلوغ نیست ، به من گوش کن. من به این لحظه ها نیاز دارم . کمکم کن لطافت و هیجان  باران در وجودم ابدی شود تا  سرخوش و بی دغدغه بمانم .

بچه ها من شادم !!!!!!!!!!!!! با همه ی دغدغه هایی که دارم .با اینکه تا همین چند دقیقه پیش انقدر دلم گرفته بود و چون کسی رو نداشتم باهاش حرف بزنم،داشتم گریه می کردم .

 به نظرتون این دعای آخر تو وجودم ابدی شده؟

راستی نوشته ام چطور بود؟