یه وقتایی دلم برای خودم تنگ میشه . می دونم هنوز زوده ... تازه هفته ی سوم مهره .می دونم چند ماه دیگه انقدر کارام بیشتر می شه خیلی بیشتر دلم تنگ می شه ولی خب چه می شه کرد؟

این روزا سعی می کنم تا از سختی های زندگی هم لذت ببرم . احساس می کنم خیلی کم به چیزی دلخوش می کنم . احساس می کنم هر چیزی که می بینم و برام اتفاق می افته رو جنبه های منفیش رو نگاه می کنم . حالا می خوام اینجوری نباشم . فکر کنم اولین قدم برنامه ریزی کردنه . ( درسای دینی پارسال که یک کلمه اش رو هم سر کلاس گوش نکردیم و به جاش مشاعره و نامه رد و بدل کردیم ، حالا یه تاثیراتی گذاشته . به قول معلم دینیمون : جزء بودمون شده )

خب این فکرا همه تو یه لحظه به ذهنم رسیئ . ظهر که زنگ خورد داشتم با 6 تا از دوستام می رفتیم طرف سرویس و مثل بیشتر وقتا چرت و پرت می گفتیم و می خندیدیم .از ته دل شاد بودیم .حتی به این موضوع دردناک که برای فردا کلی کار و درس و امتحان داریم هم خندیدیم . به این موضوع که معلما دارن مارو از پا در میارن هم خندیدیم .  یه لحظه احساس کردم حتی چرت و پرتامون هم از پارسال جدی تر شده . بعد با خودم تمام طول راه تو سرویس فکر کردم که من لحظه های کمی برام باقی مونده که از ته دل خوش باشم و بخندم . خوش بودن : چیزی که برای من خیلی مهمه . چیزی که همیشه من رو شاد و سرحال و مهم تر از همه امیدوار نگه می داره . بعد یادم افتاد این غر غرا و فکرای دردناک و استرس آور همیشه با شروع سال ، شروع می شه . من با امسال 3 سال دبیرستان و بعدش ایشالا چند سالی هم دانشگاه دارم . اگه قرار باشه اینجوری بمونم امسال تموم نشده از پا درمیام . همونجوری که نزدیک بود پارسال ... . بعد تصمیم گرفتم . گفتم بیشترین سعیم رو می کنم تا یه وقتایی رو برای خودم بذارم که شاد و راحت باشم و مهم تر اینکه بدون دغدغه فکرم رو آزاد کنم . این لحظه ها به من کمک می کنه تا بقیه ی کارای دشوار تر رو راحت تر در کنم . بعد ادامه دادم : سعی می کنم از  تمام لحظه های که به نظر خودم برام نا امید کننده و ناراحت کننده و غرغرو کننده است ( کلمه ی جدید : غرغرو کننده . به لغتنامه اضافه کنید. ) لذت ببرم . بدون هیچ دلیل خاصی . حالا اگه به این دو مورد دقت کنین متوجه میشین هیچ لحظه ای برای آدم نمی مونه که بخواد نا امید و غرغرو شه . اینجوری شاید بقیه هم دوسم داشته باشن . ( سوء استفاده از هدف)

خب حالا من فقط یه قدم گذاشتم تصمیم . بعدی ارداده است که یه کوچولو توش پیش رفتم. امیدوارم اینا یادم نره . برای همین نوشتمشون . به شماها . تمام اونایی که همسن من یا بزرگتر و کوچکترین هم این پیشنهاد رو میکنم . امتحان کنین . ضرر که نداره . هر چند می دونم زهرا که اینو بخونه می خواد کلی تیکه بارونم کنه که ای بابا تصمیم کبری!!!!! ولی خب . مهم نیست .

راستی . معلم رباتیکم پارسال بعد از مسابقه برام تو برگه ی نظرخواهی یه بیت نوشته . این بیت به من یاد داد که با سختی ها بجنگم و همزمان ازشون لذت ببرم . یه چیزی همین الان فهمیدم . منظورم اینه که باید از جنگیدن و استقامت کردن در برابرشون لذت برد . از استواری خودت شگفت زده شش . در نهایت از خودت لذت بردی . می بینین ؟ همه چیز آخرش به خوده آدم بر می گرده . زندگی کوتاهه . لحظه ها زیادن ولی شیریناشون کم . پس لذت ببرین .

بیته اینه :

 ما زنده به آنیم که آرا نگیریم          موجیم که آسودگی ما عدم ماست

و یه بیت دیگه که دوست دارمش : 

   من با غزلی قانعم و با غزلی شاد         تا باد ز دنیای شما قسمتم این باد

 حالا دارم به گفته ی سهراب پی می برم :

زندگی رسم خوشایندی است ....

خب حالا کی دستش رو به من می ده و سعی می کنه از زندگیش لذت ببره ؟