سلام . من اومدم . با همه ی مشغله های مدرسه ای و غیر مدرسه ای . امسال اصلا خوشحالم نمی کنه . هیچ کدوم از معلم های امسالم رو دوست ندارم .  همه احساسشون معلم بودنه . درس دادن و امتحان گرفتن و درس پرسیدن .هیچ کدوم سعی نمی کنن یه کم دوست باشن . اونی هم که فکر می کنه دوسته اصلا نیست . تنها چیزی که دوست دارم دوستامم و دلخوشم به دیدن معلمای پارسالی و آزار اذیت سر کلاس که با همکاری بغلدستی هام انجام می دیم . حالا سر فرصت سوژه ها رو براتون می نویسم . تا شما هم استفاده کنین . فکر کنم تنها کلاسی که هیچ وقت سرش اتیش نمی سوزوندیم ادبیات بوده . بیشترینشم سر دینی و اجتماعی پارسال بوده خیلی حرف زدم .

چه وجد آور ...این قطره های آب که با سرعت روی شیشه ی پنجره مسابقه می دهند

پنجره را باز می کنم . تازه باران گرفته . روی لبه ی پنجره می نشینم و پاهایم را بیرون می اندازم . پایین را نگاه می کنم . می ترسم . یادم می آید بچه که بودم همینجا می نشستم و پایین را نگاه می کردم ولی نمی ترسیدم . دوباره نگاه می کنم . خشکی های آسفالت کوچه با نقطه نقطه های باران پر میشوند.

بچه که بودم با خودم مسابقه می گذاشتم . پیدا کردن نقاط خشک. انقدر به زمین چشم می دوختم و خشکی ها را پیدا می کردم تا تمام می شدند . همه جا که خیس می شد ، بازی من هم تمام بود .

نگاه می کنم . یکی...دوتا .. کمی آن طرف تر ... . مثل بچگی هایم با تشویق جمعیت فرضی خوشحال می شوم و نیرو می گیرم . بیشتر جستجو می کنم . هفت تا ... هشت تا . آخرین نقطه که پر میشود. پنجره را می بندم . احساس سرزندگی می کنم . درست مثل سپیده ی کودکی هایم . کاش بزرگ نشوم  .