مدت هاست چیزی ننوشته ام . قلمم خاک گرفته است . روی دفترم لایه های غبار نشسته اند  . مدت هاست چیزی ننوشته ام . حتی انگشتانم قلم گرفتن یادشان رفته است .بی قلم ،  با انگشت روی خاک  دفترم می نویسم :" مدت هاست چیزی ننواخته ام . "

   مضراب هایم سر به زیر دارند. و من نیز . سیم های سازم بی کوکند و دلم بی کوک تر . یک ضر به ... ضربه ی دوم ....و شروع می کنم . قطعه ای که نامش را فراموش کرده ام . می نوازم و فکر می کنم ... مدت هاست چیزی به نظرم زیبا نیامده است .. یادم می آید روز هایی که این قطعه را آموختم ، شیرین و زیبا  بودند  . ولی حالا . .. مدت هاست چیزی به نظرم زیبا نیامده است .

  ضربه ی آخر و... تمام . سرم را بلند می کنم ، همه چیز زیبا است . حتی خاک های خط خورده ی روی دفترم . حتی انگشتانم . خوشحالم که فقط اسمش را یادم نیست  . اسمش را می گذارم .:" قطعه ی شادی آ ور "

راستی . شاید یه روزی این قطعه ی شادی آور رو بسازم .