بدترین چیز برای من اینه که صبح ، بعد از یه شب بد و ناراحت کننده بیدار شم و ببینم هنوز ناراحتم و این فاصله ی شب تا صبح فقط خواب بوده و اون ناراحتیه هنوز محکم و استوار سر جاش وایساده .

من می خوام از چیزایی که دوست دارم لذت ببرم . و خیلی سخته وقتی که بعد از مدت ها تلاش به چیزی که دوست داری برسی ولی ازش لذت نبری . مجبور باشی موقعی که می تونی فکرت رو برای ثبت کردن لحظهه ای شاد متمرکز کنی بدی به چیزی که باعث می شه ازشادیت هیچی نفهمی .  فقط اگه بهت  یه کم اعتماد ( شایدم یه اسم دیگه داره ) داشتن یا یه کم باورت داشتن همه چیز درست بود . برای من خیلی سخته بخوام پدر مادرم رو مقصر بدونم ، حتی اگه باشن . کاش یه کم منو باور داشتن . نه اینکه به جاش بگن : ما چرا عقلمونو می دیم دست این بچه ؟ خب از اول عقلتونو نمی دادین دست این بچه که عادت کنه . نه وقتی رسی به 16 سال یه دفعه بزنین تو حالش .

میبینین احساسات آدم چقدر متغیره ؟

 تنها چیزی که الان می دونم اینه که اونقدر حالم بد و گرفته هست که بخوام بیخیال همه چیزشم و بخوابم تا شب کتاب بخونم یا فیلم ببینم . بدون اینکه عذاب وجدان بگیرم که وقتم تلف شده . این وقتا دیگه هیچی واسم مهم نیست .