سلام دوستی جون های خوبم .

ببخشید که من دیر به دیر میام . دلیل خاصی نداره . فقط یه کم سرم شولوغه . به آخرهای کار روباتمون رسیدیم باید بیشتر وقت گذاشت . با زهرا دارم یه داستان مسخره می نویسم .  و چیزی که باید خیلی براش وقت بذارم سازه . راستی من زنده موندم آ . برخلاف تصورم این هفته خیلی باحال بود .

خب این یه چند خطی از خودم . اسمش نگاهه .

من ز تو می پرسم :

به چه اما می کشی گوشه لبی اینگونه شاد ؟ گو این راز را با من

تو به من می گویی : در پس آن ثانیه که می افتد سایه ی نگاهم در نی نی چشمانت

می نشانی لبخندی بر لبان سرد من

چشمان غرور انگیزت فتنه می اندازد بر دلم .

پلک های اغواگر تو می گیرد ز من حس غرور .

و ز من می پرسی : به چه رازی چشمانت با من اینچنین بر سر جنگند؟

من به تو می گویم : در هر ثانیه از چشمانم ٬ سایه ی نگاه کاوشگر تو پیدا است .

راستی در جواب یکی از دوستان من بگم : بابا جون باور کنین من این شعرارو برای هیچ شخص خاصی نمی نویسم . هی به من تیکه ی عاشق نچسبونین .

خب نظر یادتون نمی ره در مورد نوشته ی بالا