داشتم کتاب " خاطره های بارانی " رو می خوندم که نمی دونم چطور یه دفعه دلم بارون خواست .یه شب بارونی که تا صبحش بارون بند نیاد و فرداش تعطیل باشه . یا یه صبحی که پاا میشی بدون هیچ نگرانی . میبینی حیاط پشت پنجره ات یکدست سفیده . اونوقت تو بدون دغدغه می ری بیرون و دراز به دراز می خوابی رو برفا . سکوتش قشنگه . سکوت برف و صدای برخورد بارون روی کانال کولر اتاقم و دوست دارم . اولی ارامش داره دومی هیجان و من طالب هردوشون هستم . هردوشونو بدمن دغدغه می خوام بدون نگرانی های بزرگ و کوچیک آخه چند وقته بدجوری فکرو مشغول و نگرانه .... نه بابا عاشق نشدم .

بگذریم ، آدم یه دفعه وسط تابستون یاد بارون و خاطره هاش بیوفته ... خدایی خاطره های زیادی از بارون دارم ... مثل روزایی که تو مدرسه بارون و برف و تگرگ می گرفت . اون روزا برخلاف همیشه که بچه ها تو کلاس میمونن ، همهی کلاسا خال می شه و زنگ بعد همه با مانتو های خیس سر کلاس می شینن ورو تمام کتابا جای قطره های بارونه ... تمام نصیحت های معلم و تحمل می کنن که این چه کاری بود؟ سرما می خورین و از درس می مونین. آخه یکی نیست بگه مگه خودتون ازاین خاطره ها ندارین ؟ و بعد فردا همه استخون درد دارن ولی دردش شیرینه ...دلم تنگ شد برای مدرسمون .

تمام خاطره های قشنگ و نه هیچ خاطره ی سیاه از بارونه .  بارون و دوست دارم چون همیشه با شادی برام اومده هرچی باشه من پاییزی هستم . درست نیمه ی پاییز .