سلام .

خب انگار من هم به مرض سحر و زهرا گرفتار شدم . منظورم شعرای اقای بهمنی هست . من این شعر و خیلی خیلی دوست دارم . براتون می نویسم تا شما هم دوست داشته باشید .

ترا گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب

و اینسان خواب ها را با تو زیبا می کنم هر شب

تبی این کاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه

چه آتش ها که در این کوه برپا می کنم هر شب

تماشایی است پیچ و تاب آتش ها ....خوشا بر من

که پیچ و تاب آتش را تماشا می کنم هر شب

مرا یک شب تحمل کن که تا باور کنی ای دوست

چگونه با جنون خود مدارا می کنم هر شب

چنان دستم تهی گردیده از گرمای دست تو

که این یخ کرده را از بی کسی "ها" می کنم هر شب

تمام سایه ها را می کشم بر روز مهتاب

وجودم را ز چشم شهر حاشا می کنم هر شب

دلم فریاد می خواهد ولی در انزوای خویش

چه بی آزار با دیوار نجوا می کنم هر شب

کجا دنبال مفهومی برای عشق می گردی

که من این واژه را تا صبح معنا می کنم هر شب

تا پست بعدی ... شاد و پیروز باشین .