رنگ؟!...

می گوید :

این همه رنگ را خدا چرا ساخته است ؟

این چشم های کودن و نگاههای منگ اگر رنگ ها نمی بودند ُ هیچ چیز را نمی دیدند . باید هر چیز را رنگ بزنند تا انها به بودن ان پی ببرند ! باید هر چیز را به رنگی درآورند تا آنها هر کدام را از دیگری باز شناسند .

چرا شب را نمی شناسند ؟ آن همه عمق و مهربانی و انس و نوازش و خوبی او را نمی فهمند؟ چون رنگ ها رفته اند و انها جز به کمک رنگها چیزی را نمی توانند شناخت ...

چرا بدن را همه می شناسند . می بینند و یقین، دارند اما روح را نه می شناسند و نه حس می کنند ، حتی منکرند!!

آیا در آدمی بدن بیشتر است یا روح ؟ احساس نمی کنی کدام سنگین تر است ؟ آیا آن 50 کیلو هیچگاه بر دوشت سنگینی کرده ؟ ... در زیر فشار آن دیگری نیست که اینهمه به فغان امده ای ؟ پس چرا آن 50 کیلو را حتی اگر 1 کیلو کم و زیاد شود فوری حس می کنند ، اما وحشی ترین طوفان ها و طغیان های روح را کسی نمی فهمد ؟ بزرگی و کوچکی آنرا کسی متوجه نمی شود ؟ به خاطر اینکه روح رنگ ندارد...

***

و براستی آیا برای هر روحی رنگی یا رنگ هایی نیست ؟

چرا هست ! اما با چشم صورت نمی توان و نباید بتوان که دیدشان . با همان چشم روح باید دید و فهمید ، رنگ روح را !

اما روح بیکران را به رنگ نمی توان محدود نمود. پس اگر رنگی هست باید هستیش از ابدیت باشد . نه مرزی میان رنگهایش می باشد و نه کرانه ای . بدینسان همه ی این رنگها ، تاریک و روشن ، گرم و سرد، تند و ملایم ، هیچ یک به تنهایی نمایانگر روح آدمی نیست ، بلکه مجموعه ی بهم پیوسته ی همه ی انها نمودی از روح است که اگر یکی نباشد ، در میان بینهایت رنگ باز هم نقصی هویدا خواهد بود...

 با این همه رنگ فقط نارنجی

منبع : پست سال ۱۳۸۲ مربوط به وبلاگی که الان نیست .