پر کن پیاله را ...

کاین آب اتشین  

دیزیست ره به حال خرابم نمی برد
این جام ها که در پی هم می شود تهی

دریای اتش است که ریزم به کام خویش

گرداب می رباید و آبم نمی برد

من با سمند سرکش و جادویی شراب

تا بی کران عالم پندار رفته ام

تا دشت پر ستاره ی اندیشه های گرم

تا مرز ناشناخته ی مرگ و زندگی

تا کوچه باغ خاطره های گریز پا

تا شهر یادها....

دیگر شراب هم جز کنار بستر خوابم نمی برد!

هان ای عقاب عشق!

از اوج قله های مه الود دور دست

پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من آنجا بر مرا که شرابم نمی  برد ...!

ان بی ستاره ام که عقابم نمی برد !

در راه زندگی

با این همه تلاش و تمنا و تشنگی

با اینکه ناله می کشم از دل که اب .... اب

دیگر فریب هم به سرابم نمی برد!

پر کن پیاله را...

چقدر آسمون صدا می ده ٬ ولی کو بارون؟؟؟ دلم یه بارون باحال می خواد ...