سهراب سپهری از شاعر ها ی مورد علاقه ی من :

دود می خیزد ز خلوتگاه من

کس خبر کی یابد از ویرانه او

با درون سوخته دارم سخن

کی به ژایان میرسد افسانه ام

دست از دامان شب برداشتم

تا بیاویزم به گیسوی سحر

خود را از ساحل افکندم به اب

لیک از ژرفای دریا بی خبر

بر تن دیوار ها طرح شکست

کس دگر رنگی در این سامان ندید

چشم می دوزد خیال روز و شب

از درون دل به تصویر امید

تا بدین منزل نهادم پای را

از درای کاروان بگسسته ام

گر چه می سوزم از این اتش به جان

لیک بر این سوختن دابسته ام

تیرگی پا می کشد از بام ها

صبح می خندد به روی شهر من

دود می خیزد هنوز از خلوتم

با درون سوخته دارم سخن