سلام . می تونید اینو نخونید . فقط ثبت خاطره است . همین . فقط چرندیات تو دل منه .... میگم اصلا بیخیالش

سه شنبه زنگ دینی رو می پیچونی و 3 دقیقه ای نهار می خوری که بری پایین و وقتی می خوای وارد شی  قلبت شروع می کنه به تند تند زدن و یاد پارسال و سال قبلش میفتی . یاد خاطراتت که بیشترش خلاصه می شه تو کارگاه رباتیک و کارگاه ابزار و آزمایشگاه فیزیک و تجربه کردن همه لحظه هایی که خندیدی گریه کردی حرص خوردی دعوا کردی و ... یاد پارسال که هفته ی آخر مونده به همایش هر روز و هر روز میموندین مدرسه و کار می کردین و تو می دونستی که این لحظه ها زندگیت می شه ... یاد پارسال که جلوی در واحد هنر با شیتای یونولیت و چراغ الکلی و کاتر داغ دکور می بریدی و رنگ کاری و از یه طرف استرس اینکه چرا استاد راهنمات  نیومد و وای کارت موند و برد اشکال داره و با همه و همه ی اینا امسال که دلت همون پارسالو می خواد با تمام اتفاقاش ... امسال که سومی و دیگه نه اجازه داشتی بری انجمن و نه اجازه داشتی پروژه برداری نه تونستی تو همایش دمو بدی فقط و فقط به خاطر اینکه نمی خواستی حتی یه سوال کوچیک هم بپرسی که مبادا خسته تر از اینی بشن که بودن و چون گفته بود با ما نباید کاری داشته باشی  ... و اینکه دوباره نقشه ی فاینال جلوم پهن شد و رفتم تو کار اتصالی و اصلاح و و نویزگیری و ... و آخرش که نتونستم تحملش کنم و نپرسیدم و جمع کردم و اومدم خونه و تمام روز چه هندسه ای خوندم واسه امتحان بی موقع فرداش و دلم مدرسه بود ... دلم اونجا گیر کرده بود ... پیش گلی و بقیه ... و صبح پنجشنبه با چه حالی امتحان می دی و با هر بار پیج دلت میریزه پایین و ... بعدش با کله 4 طبقه می دویی پایین و وقتی وارد می شی تا می تونی سعی می کنی به غرفه ی رباتیک نزدیک نشی و از دور فقط دید می زنی که اوووه چه خبره ... و اون همه خبر یعنی تست اولیه ی زمین ... همه یروژه ها رو می بینی و به توضیخای همه گوش می دی و حواست نیست چی می گن.... و بالاخره دلت طاقت نمیاره و می ری ... بچه های سال اول که صدات می زنن "پیشکسوت" دلت میریزه و یاد .... آره یاد همون صندلیه گوشه ی راست انجمن میفتی و یاد .... ربات نمونه ی مبتدیا رو که نشونت می دن می بینی روش نوشته سپیده عرفانه و می بینی ربات دوره اولتونو گذاشتن نمونه ! ... میای بری جلو می بینی دور زمین زنجیر کشیدن یعنی فقط بچه هایی که مال غرفه ان بیان تو و تو نگاش می کنی و دلت می گیره و می ری ... میری بی هدف بقیه رو می بینی تا طبقه ی سوم و بر می گردی به هوای اینکه مسابقه دیگه تموم شده باشه که بری بچه ها رو ببینی و معاون نکبت جلوت سبز میشه و میفرستت کلاس و تو تمام مسیر تا کلاسو هوار می زنی که من نمی خوام برم سر کلاس مسخره ی کامپیوتر و دیر می ری سر کلاس و معلمه شاکی و تو خودت سر کلاس و دلت 5 طبقه پایین تر جلوی برد داوری ...

کلاس که تموم می شه انگار از قفس آزاد شدی ... پر می زنی پایین و به زنجیر که می رسی یاد پارسال میفتی و از زیر زنجیر رد می شی و می ری تو و سلام و احوالپرسی و خسته نباشید و حسرت و حسرت و لبخند و لبخند و خستگی همه و چشای پف کرده و ذرت و ....

گلی رو میبینی که گریه کرده که همه چی تموم شد و زیر دریاییش کار کرده و همه ی احساسشو درک می کنی ...

مسابقه ی دبیرستان می خواد شروع شه و تو میری تکیه می دی به دیوار کنار برد و همه رو که دارن بیرون می کنن تو یه نگا که می کنی می گن شما که نه ... شما پیشکسوتین !!!! ای بابا ... گذشت .

وسط مسابقه بغضت رو می خوری و یکی از بچه ها می گه سپید چرا سرخ شدی و بعد هوار می زنه که چرا گریه کردی و تو می گی سسسسسسس و بعد حدس می زنی که نکنه فهمیدن؟!  و بعد 1 ساعت خواهرتو سرگرم می کنی تا مسابقه تموم شه و بعد هم ... خسته نباشید و خدافظ .

و میای خونه و کتابتو بر می داری که درس بخونی و می بینی که به اندازه ی همشون انگار تو هم کار کردی و کتاب پرت می شه اونور و تو میفتی رو تختت و دلت برمیگرده به پارسال همین موقع ............ و انتظار و انتظار برای یک سال و دو ماه دیگه .....