درسته من احساس راحتی از امتحانا رو دارم . حتی با اینکه دوتا دیگه تو هفته ی بعد مونده ( که اصلا برام مهم نیست همونجوری که دیگه تو هم برام مهم نیستی) مثلا باید خوب و شاد و شنگول باشم و طبق برنامه هایی که ریختم الان مشغول ساز تمرین کردن باشم ولی الان می خوام سرمو بذارم رو همین میز و های های گریه کنم .

خوب شو . خوب شو . خوب شو . آخه چرا اینجوری شدی ؟ باور نمی کنم اینجوری بی حس افتادی اینجا و تو این جامعه ی لعنتی پزشکی هم هیچ دکتر نفهمی نمی فهمه که چته!

من باید انرژی مثبت باشم !

ببین ! اصلا مهم نیست که همه ی امتحانارو چه جوری دادم . باید برای مسابقه آماده شم و وقتم خیلی کمه یکی دو هفته ! منم الان اصلا نمی تونم تمرین کنم .

وای وای وای وای ! می دونی ؟ فردا یه فاجعه است . چون فردا چهارشنبه است .

یه جمله که من دوسش دارم : " برای نوشتن بهانه می خواهد و برای ننوشتن بهانه ها . وقتی هیچ کدام نباشد سکوت تنها واژه ای است که تو و بودنت را انکار نمی کند "