این شعر از سهراب سپهریه ٬ از شاعر مورد علاقه ی من . در واقع خوندن شعر های سهراب بود که منو با شعر آشنا کرد و از اون به بعد شرمع به شعر گفتن کردم. اولین شعری که از سهرای سپهری خوندم قسمت هایی از شعر" صدای پای آب " تو کتاب نمی دونم چندم دبیرستان خواهرم بود . فکر می کنم ۸ یا ۹ سال داشتم ٬ شایدم ۱۰. و اونو حفظ کردم . این اغازی بود تا من با بقیه ی شعر های این شاعر آشنا بشم . این غزلهایی هم  هم که می نویسم مال یه کتاب به اسم " ...هنوز در سفرم" به کوشش پریدخت سپهری .

من ز پای جان گشودم رشته ی دلبستگی ها         تا مگر دستی زنم در دامن وارستگی ها

با بریدن ها دل از آشوب دریاشست ساحل              موج بی آرام شده پیوسته از پیوستگی ها

گرمی و شوری ندارد ساز سیل از تند رفتن               نغمه جویی روان کرد اشمک از اهستگی ها

                                      جستجو را راه ها رفتم بیا انگشت حیرت

                                      منزلی بنما براسایم مگر زین خستگی ها

                                                           ¤¤¤¤¤

این نوا چیست که از پرده ی جان می شنوم              گوش دل باز که اسرار نهان می شنوم

پس این پرده چه سوزی و چه سازی است که من        آتشین نغمه ای از زخمه ی جان می شنوم

آن سروشی که مرا برد به سر منزل شوق                     دیده ی هوش به راهش نگران می شنوم

نشنید آنچه مرا گوش خرد در همه عمر                        حالیا مست می ذوقم و ان می شنوم

ای نوازنده فکن زخمه مزن راه دگر                               که من از ساز پس پرده فغان می شنوم

                                        با می حال کنار امد و دل محرم شد

                                       ای بسا راز چو رفتم ز میان می شنوم

                                                          ¤¤¤¤

اولین غزل به نام " وارستگی" رو آقای "محسن کرامتی" تو کاست "چشمه ی مهر " خوندن . این کاست به نظر من قشنگه و  چون صدا برداری این کاست کار استاد عزیزم هست ٬ مطمئن باشین قشنگه.