امروز مدرسه ها باز شد برای ما . چهار رو ز در هفته باید بریم مدرسه چون سومیم . بگذریم که من امروز حالم کلی گرفته شد. ولی ... روزگار می گذره . باید گذروند . شاید با جرات قبل نه ولی شاید آروم بتونم بگم بیخیال دنیا ! فقط می خوام این چند روز پیش بره و همه چی بیاد تو دستم .
___________ این جای خالی چیزیه که نمی خوام بگم !

اینو خیلی وقته می خوام بزارم وقت نشده ! حالا می ذارم .

و من با نهایت نگرانی برای تو می ترسم، برای باز شدن حفره های کنجکاو درونی ات ، از جهت گیریشان می ترسم . و از کودکانه های هیجان زده ی ادراکت . و من برای تو از پیچک های مرگ آور اطرافت ، با تمام دل های مادران نگرانم . آنقدر .. آنقدر که می خواهم با ناخن هایم آنها را بدرم . می خواهم با انگشتان ترسیده ام هوا را از مغز های بی فکرشان بگیرم . مغزهایی که جز ندیشه ی مرگ آوری هیچ ندارند . می خواهم ریشه ی وجودشان را به نابودی گره بزنم .

می خواهم با دستان خودم ، این پیچک ها را از ریشه درآورم . می خواهم افتخار حفاظت از تو روی همین دستانم بماند  همین دستهای آلوده به خون پیچک های خونخوار !

می خواهم کودکانه های ذهنت را رشد دهم ، نه همانگونه که مشکلات مرا ، بلکه به شیوه ی آرامش بخش مادرم .

تمام افکارت را ، تمام حرکات ذهنت را ، همه را باهم در آغوش می کشم . بگذار تمام اندیشه های آلوده شده ات جذب جسم من شود و سلامتی بماند برای روح تو !

می خواهم آنقدر قوی از نو برویانمت که قوی ترین پیچک های خفقان آور هم در برابر عظمت افکار تو دوام نیاورند. و من با تمام وجود برای تو امید می آفرینم!