اول یک چیزی اومد تو ذهنم ... از اول تا آخرش راحت ساخته شد . یه سری کلمه دنبال هم . خواستم بنویسمش ولی  پشیمون شدم . درمورد خاطرات بود ... اینکه دوست داشتنی ترین دشمن آدم خاطراتشن ... شاید بنویسمش چند روز دیگه ... ساختارش تو ذهنم هست هنوز .

از اینا که بگذریم .... امروز روز خاصیه . حداقل برای من ! الان دقیقا شده 18 سال و 12 ساعتم ! یعنی 18 سال و 12 ساعت پیش من متولد شدم !

همیشه فکر می کردم اونایی که 18 سالشون می شه خیلی بزرگن . ولی حالا می بینم الان همون حس یکی دوسال پیشو دارم .  یه حس متفاوت از 17 تا تولد قبلیم داشتم وقتی شمعامو فوت کردم و سه تا آرزو کردم . یکیش برای خودم . دوتا دیگه اش برای سه نفر دیگه ! و احساس کردم واقعا برآورده می شن . حس مثبت داشتم .

احساس می کنم با همه ی پراکندگیش تولد امسالمو دوست دارم . از همون زنگ سوم خالی که رفتیم سر کلاس جبر سوما و بعدش رفع اشکال گسسته رو پله های پشت بوم و نهارخوری و... کیکی که تو مدرسه خوردیم و بردیم و... از اینکه می تونم گواهینامه بگیرم (الان که نه بعد کنکور) ...تا زنگ آخر که زودی پریدیم سر کلاس گسسته و بعضیا سر رسیدن و گند زدن تو حال بسیار خوش من و امیدوارم در راه پایین رفتن از پله ها همچین کله پا شده باشن که دیگه هوس برگشتن نکنن (جدی نگیرید !)

یه هدیه ی خیلی با ارزش گرفتم از مامانم . انقدر با ارزش که حس کردم نمی تونم خوب نگهش دارم و دادم به خودش دوباره . ولی هیچ وقت یادم نمی ره که اونو مامانم تو تولد 18 سالگی ام داد به من ... البته من هنوز مالکیتشو برای مامانم می دونم . ولی خیلی حس قشنگی بود . خیلی ...

یه کمم دلم گرفت . البته قبلش که بریم که تولد بگیریم گریه هامو کردم ..... ولی خیلی غم انگیز بود که دو نفری که عضو ثابت تولدای من بودن امسال هیچ کدومشون بینمون نبودن ...

بر خلاف بقیه سالا که کیکم شکلاتی یا خامه ای بود ...کیک امسالم میوه ای بود ! البته کیکی که بردم مدرسه فاقد هرگونه خامه یا شکلات بود که مبادا بچه ها مثل پارسال هوس کنن و صورتمو تمام و کمال بفرستن تو کیک !!! نخندین ! اصلا حس قشنگی نیست که تمام موهات و ابروهاتو چشمت و بینیت پر از پودر نسکافه و خامه شه !!!

دیشب یه عالمه خدارو شکر کردم . به خاطر این 18 سال تموم شده با تمام خوبیا و بدیاش . و آرزو کردم مثل همیشه ... که از این به بعد زندگی ام پر از اتفاقای خوب باشه .