از بیرون صدای چهارشنبه سوری میاد ...

اینجا من نشستم تو اتاقم . بقیه خوابن . نور زرده . دیوار اتاقم نارنجی ... بقیه جاهاخاموش....

باید شیمی بخونم .

من چهارشنبه سوری بیرون نمی رم . نه پایه اش رو دارم  نه حسش رو الان . پارسال و سال قبلش خوب بود. خوش گذشت ولی امسال نه هیجانش هست نه شور و شوقش . اصلا امسال حس عید هم نیست . نمی دونم چرا هر کی تو این خونه است با عید مشکل داره ؟ اسمش میاد قیافه ها کج و کوله می شه . دعوا و داد و بیداد و الباقی ماجرا .

قبلا اینجوری نبود . قبلا همه شاد بودیم . هیچ وقت یادم نمی ره ... 3 تایی باهم پشت همین میزی که الان زیر دستای منه ، پشت اون در شیشه ایه داشتیم تخم مرغ رنگ می کردیم ... من انقدر کوچیک بودم که رو میز نشسته بودم . یادمه تخم مرغم نارنجی بود با ماژیک روش ستاره کشیدم . چقدر دلم می خواست منم تخم مرغام مثل مال خواهرم قشنگ شه . اون موقع تازه یاد گرفته بودم بدون بلند کردن قلم یه ستاره ی کامل بکشم.

یادمه تا چند سال بعدش رو  ،چقدر حرص می خوردم این انسجام رو حفظ کنم . این کار برای من که اون موقع یه بچه  دبستانی بودم خیلی سخت بود ... اگه موفق می شدم از رو دلسوزیشون بود . حیف نتونستم نگهش دارم . بزرگ شدن ... شاید دلیلش باشه .  بزرگ شدن کارا زیاد شد ... مهم تر شد ، رفتن سراغ کارای مهمتر از هفت سین چیدن . منم الان همون اندازه بزرگم که اونا اون موقع بودن ولی هنوزم برام مهمه هفت سین چیدن . چه جوری چیدن ... مهمتر از اون اینکه همه دورش نشستن ... که تو این 16 سال جون دادم تا انسجام رو حفظ کنم ... بماند که خاطره های بد یه سالای هنوز تو ذهنم مونده ... تا پارسال تونستم ولی پارسال نشد ... چیزی که ازش بدم میومد رسید ... 5 به 3 رسید . انگار بقیه هم به اون دوتا بود نیروشون ... سال تحویل شد ... مثل یه کار عادی ... به یکنواختی اینکه هر روز از مدرسه بیای . می دونم تلاش کردن . و اینم می دونم باید عادت کنم . امسال نه سال دیگه ...

امسال سال تحویل نیمه شبه ... خوندن ساعت 3:37 منو برد به وقتی 6 سالم بود . اون موقع هم عید دمدمای صبح بود . یادش به خیر ... بیدار کردن همه عجب ماجرایی بود . چقدر فکر می کردم زیبا شدم وقتی موهامو برام فر کرد . چقدر شبش حرص خورده بودم که حتما هفت سین بچینیم بعد بخوابیم مبادا صبح هول هولی این کارا رو بکنیم . اون موقع هم چقدر حرص می خوردم . چقدر صبحش شیرین بود . بارون زده بود . هوا خوب . ما می رفتیم خونه ی مامانی . همه میومدن . ما اولی بودیم .

گذشت ... رسید به الان . حالا یه ساله یا دو سال بعد از اینهمه تلاش همه کارا رو خودم می پذیرم  بدون اینکه جیغ  و داد کنم که جون من نظر بدین هفت سین امسال چه جوری باشه . شاید امسال ماهی و سبزه هم خودم مجبور شم بخرم . یا سمنو . قبلا چند تا سبزه خودمون سبز می کردیم. ولی حالا... اصلا کی به فکر این چیزاست ؟ وقتی دارن از هم فرار می کنن .... عید رو مقصر می دونن که اونا رو بهم نشون می ده . عید که می رفتیم اینور اونور از خونه هایی که معلوم بود هفت سینشون رو 5 دقیقه ای چیدن و زرت نشستن وسال تحویل شده و برگشتن به زندگیشون بدم میومد . حتی یه جاهایی باور نمی کردم که اصلا هفت سین نچیدن . اون موقع ها وقتی  سماق خوشه ای نمی ذاشتن جیغ و داد را می انداختم ولی حالا ... تنهایی مگه چقدر نیرو دارم ؟  حالا سماقش مال کباب باشه یا نباشه کی توجه می کنه ؟ یادمه تا 13 و حتی بعدش سفره هفت سینمون بود . حالا 2 روز نشده جمع می شه .

من تحمل ندارم . من تحمل این همه رخوت و راکدی رو ندارم . تحمل ندارم اینهمه همه چیزو بازم جمع کنم . انگار بچه بودم بیشتر نیرو داشتم . عبارت " بچه است ... گناه داره " کمکم می کرد . حالا دیگه بچه نیستم که گناه داشته باشم حالا من باید مواظب باشم . فقط خوشحالم که امسال همه هستیم . سالم .